ﻫﺎﯾﺰﻧﮓ ﻟﯽ و ﻫﻤﮑﺎراﻧﺶ از روش درآﻣﺪ ﻣﺤﻮر ﺑﺮای ﺑﺮرﺳﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﭼﯿﻦ و ﺗﺄﺛﯿﺮ آن ﺑﺮ رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﺑﻬﺮه ﺑﺮدهاﻧﺪ . وی در اﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺑﻪ ﺗﺨﻤﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﭼﯿﻦ در ﺳﻄﺢ ﻣﻠﯽ ﺑﻪ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﺟﻨﺴﯿﺖ و ﺗﻔﮑﯿﮏ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺷﻬﺮی و روﺳﺘﺎﯾﯽ در ﺑﺎزه زﻣﺎﻧﯽ ۱۹۸۵-۲۰۰۷ ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﺮاﺳﺎس ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺣﺎﺻﻠﻪ ﮐﻞ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﺸﻮر از ۲۶/۹۸ ﻣﯿﻠﯿﺎرد ﯾﻮآن در ۱۹۸۵ ﺑﻪ ۱۱۸/۷۵ ﻣﯿﻠﯿﺎرد ﯾﻮآن در ۲۰۰۷ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ. ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ از % ۵/۱۱ درﺑﺎزه ۱۹۸۵-۱۹۹۴ ﺑﻪ % ۷/۸۶ در ﺑﺎزه ۱۹۹۵-۲۰۰۷ رﺳﯿﺪ. ﺳﺮاﻧﮥ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺰ از ۲۸/۰۴۴ ﯾﻮآن در ۱۹۹۸ ﺑﻪ ۱۰۸/۴۶۲ ﯾﻮآن در ۲۰۰۷ رﺳﯿﺪ. ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﮥ ﺳﺮاﻧﮥ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اﻧﺴﺎﻧﯽ از ۳/۹% درﺑﺎزه ۱۹۸۵ -۱۹۹۴ ﺑﻪ ۷/۵% درﺑﺎزه ۱۹۹۵-۲۰۰۷ رﺳﯿﺪ. (ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ درﺑﺎزه ۱۹۹۵-۲۰۰۷ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ۶/۷۸% و ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺳﺮاﻧﮥ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اﻧﺴﺎﻧﯽ در اﯾﻦ ﺑﺎزه ﻧﯿﺰ ۶/۲۵ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ).
اﯾﻦ آﻣﺎر ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ در ﺳﺎلﻫﺎی اﺧﯿﺮ رﺷﺪ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻋﻤﻮﻣﺎً ﺑﻪ واﺳﻄﻪ ﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮن ﭘﯿﺸﺮﻓﺖﻫﺎی .(Li et.al,2003:3)ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ و آﻣﻮزﺷﯽ و ﻧﻪ ﺻﺮف رﺷﺪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻣﺤﻘﻖ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ
ﻧﻤﻮدار:۲-۳ ﮐﻞ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﭼﯿﻦ (۲۰۰۷-۱۹۸۵)
ﭼﯿﻦ ﺑﻌﺪ از ۱۹۹۰ ﺗﻼش ﮔﺴﺘﺮدهای ﺑﺮای ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮدﮔﺎن ﭼﯿﻨﯽ در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر را ﺷﺮوع ﻧﻤﻮده اﺳﺖ. اﯾﻦ اﻗﺪاﻣﺎت ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺸﻮﯾﻖ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺑﻪ ﮐﺎر در زﻣﯿﻨﮥ ﺗﺠﺎرت در ﭼﯿﻦ و ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺗﺠﺎری و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ اﺳﺘﺨﺪام آﻧﻬﺎ در داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎی ﺑﺮﺗﺮ ﮐﺸﻮر و ردهﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ دوﻟﺖ ﻣﯽﺷﻮد.
ﺗﺸﻮﯾﻖ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮده در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ وﻃﻦ و ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺗﺠﺎرت در ﭼﯿﻦ ﻧﺸﺎن از ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﺮاﯾﻂ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ در ﭼﯿﻦ دارد و ﺑﺎور ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺗﺤﺼﯿﻠﮑﺮده در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﺎ دﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ داﻧﺶ و ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ دﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﭼﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮔﺮدد. در ﺳﺎل ۱۹۹۲ در ﻫﻤﯿﻦ راﺳﺘﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺮﮐﺰی ﭼﯿﻦ ﺳﻪ اﺻﻞ را در ﻣﻮرد داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﭼﯿﻨﯽ ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺐ رﺳﺎﻧﺪ -۱ ﺣﻤﺎﯾﺖ از ﺗﺤﺼﯿﻞ در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر -۲ ﺗﺸﻮﯾﻖ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﭼﯿﻨﯽ در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ وﻃﻦ -۳ از ﻣﯿﺎن ﺑﺮدن ﻣﺤﺪودﯾﺖﻫﺎی ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ رﻓﺖ و آﻣﺪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺑﻪ ﭼﯿﻦ و ﻣﺤﻞ ﺗﺤﺼﯿﻠﺸﺎن. در ﺳﺎلﻫﺎی ﭘﺲ از ﺗﺼﻮﯾﺐ اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن، دوﻟﺖ ﺣﻤﺎﯾﺖﻫﺎی ﻣﺎﻟﯽ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ را ﺑﻪ آن دﺳﺘﻪ از داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮده در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻧﻤﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﯿﻦ و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ وﻃﻦ در ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺪت ﯾﺎ ﺑﻠﻨﺪﻣﺪت ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽدﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر در ﺑﺨﺶ ﺗﺠﺎرت ﻏﯿﺮدوﻟﺘﯽ و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی
ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻓﻌﺎل ﺑﺎﺷﻨﺪ، دوﻟﺖ ﺑﯿﺶ از ۶۰ ﭘﺎرک ﺗﺠﺎری ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺟﻬﺖ راهاﻧﺪازی ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﻧﻤﻮد. در ﻧﺘﯿﺠﻪ اﯾﻦ اﻗﺪاﻣﺎت ﺗﺎ ﺳﺎل ۲۰۰۳ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﺣﺪود ۵۰۰۰ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎ ارزش ﺗﻮﻟﯿﺪ ۳/۷ ﻣﯿﻠﯿﺎرد دﻻر ﺗﺄﺳﯿﺲ ﮐﺮدﻧﺪﮐﻪ ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺑﺎ ﺑﻬﺮهﮔﯿﺮی از ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد )Pan,2010.(
ﺑﮑﺎرﮔﯿﺮی ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮدﮔﺎن در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر در ﭘﺴﺖﻫﺎی دوﻟﺘﯽ ﻣﺎﺣﺼﻞ دو ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻤﺪه ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ؛ -۱ ﺗﻐﯿﯿﺮ در دﯾﺪﮔﺎه رﻫﺒﺮان ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن و -۲ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﺗﺠﺮﺑﮥ ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ داﻧﺸﻤﻨﺪان ﭼﯿﻨﯽ ﺗﺤﺼﯿﻞﮐﺮده در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﺮای ﭘﯿﺸﺒﺮد اﺻﻼﺣﺎت اﻗﺘﺼﺎدی و آﻣﻮزﺷﯽ ﭼﯿﻦ. ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺎس در ﺳﺎل ۱۹۹۹ دوﻟﺖ اﺳﺘﻔﺎده از اﻓﺮادی ﮐﻪ در ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ﺑﻪ وﻃﻦ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ را ﺑﻌﻨﻮان ﯾﮑﯽ از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻋﻤﺪه ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﯿﺮوی اﻧﺴﺎﻧﯽ در ﻣﻘﺎﻣﺎت دوﻟﺘﯽ اﻋﻼم ﮐﺮد. ﺑﻌﻼوه ﮐﺎرﻣﻨﺪان دوﻟﺘﯽ در ﺳﻄﻮح ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﯿﺰ Ibid,271.(ﺑﺮای درﯾﺎﻓﺖ دورهﻫﺎی آﻣﻮزﺷﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺪت ﺑﻪ ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر- ﺑﻮﯾﮋه ﻏﺮب- اﻋﺰام ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ (
(۳-۲-۱-۳ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی
ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ ﺳﻪ ﻓﺎﮐﺘﻮر ﻋﻤﺪه در رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﮐﺸﻮرﻫﺎ دﺧﯿﻞ اﺳﺖ؛ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر، ﺟﺬب و ﺗﺠﻤﯿﻊ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ و اﻓﺰاﯾﺶ ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﮐﺎرآﻣﺪی. ﺗﺌﻮری و ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ و ﻧﻘﺶ ﻧﺴﺒﯽ ﻫﺮ ﯾﮏ از اﯾﻦ ﻋﻮاﻣﻞ در ﻣﺮاﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ. در ﻣﺮﺣﻠﮥ اول ﺿﻤﻦ ﻋﺪم ﺗﻐﯿﯿﺮ دﺳﺘﻤﺰدﻫﺎ و ﺣﻔﻆ ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﮐﺎرآﯾﯽ در ﻫﻤﺎن ﺳﻄﻮح ﻗﺒﻠﯽ، ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر اﺿﺎﻓﯽ از ﺑﺨﺶ روﺳﺘﺎﯾﯽ -ﮐﺸﺎورزی ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺟﺬب ﻣﯽﺷﻮد. (ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺟﺬب ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﺣﺎﺷﯿﻪای) در ﻣﺮﺣﻠﮥ ﺑﻌﺪی اﯾﻦ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺨﺶﻫﺎی ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﮐﺎرآﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﻮق داده ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و ﻫﻢ زﻣﺎن ﺑﺮ اﻓﺰاﯾﺶ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺑﻬﺮهوری در ﺑﺨﺶ ﮐﺸﺎورزی ﻧﯿﺰ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯽﮔﺮدد و دﺳﺘﻤﺰدﻫﺎ ﻧﯿﺰ در ﻫﺮ دو ﺑﺨﺶ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ. (اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻔﯿﺪ از ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﺣﺎﺷﯿﻪای) ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ در ﻣﺮﺣﻠﻪ اول ، ﻧﻘﺶ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪه و در ﻣﺮﺣﻠﮥ دوم ﻧﻘﺶ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪه را ﺑﻪ ﻋﻬﺪه دارد. در ﻣﺮﺣﻠﮥ ﺳﻮم اﻓﺰاﯾﺶ ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﮔﺴﺘﺮش ﮐﺎرآﻣﺪی ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ رﺷﺪ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽآﯾﺪ. ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر و ﻣﯿﺰان ﺟﺬب ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﺴﺘﮕﯽ دارد، اﻣﺎ ﻧﻬﺎﯾﺘﺎً ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ اﺑﺪاع و اﺑﺘﮑﺎر و ﺗﻮﺳﻌﮥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژﯾﮏ ﻣﯿﺴﺮ ﻣﯽﮔﺮدد
(Nayyar,2011:253).
در ﺑﺨﺶﻫﺎی ﻗﺒﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ و ﺗﺄﺛﯿﺮ آن ﺑﺮ رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﭼﯿﻦ ﭘﺮداﺧﺘﯿﻢ. اﻗﺘﺼﺎدداﻧﺎن ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ اﻓﺰاﯾﺶ ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺑﺎزدﻫﯽ ﻧﯿﺰ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻢ رﺷﺪ اﻗﺘﺼﺎدی ﺳﺮﯾﻊ ﭼﯿﻦ ﺑﻮده اﺳﺖ. اﻓﺰاﯾﺶ ﺑﺎزدﻫﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﺎ ﺑﺎزﺗﻮزﯾﻊ و ﺗﺨﺼﯿﺺ ﻣﺠﺪد ﻣﻨﺎﺑﻊ در ﻣﯿﺎن ﺑﺨﺶﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻗﺘﺼﺎد، ﻣﺮﮐﺰزداﯾﯽ از
ﺑﻪ FDIاﻗﺘﺼﺎد، رﺷﺪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎی اﻗﺘﺼﺎدی ﻏﯿﺮدوﻟﺘﯽ، رﺷﺪ رﻗﺎﺑﺖ و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢﺗﺮ ورود ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﺑﺎ ﺟﺮﯾﺎنﻫﺎی ﭼﯿﻦ ﻣﯿﺴﺮ ﮔﺮدﯾﺪه اﺳﺖ.
اﮔﺮ ﭼﻪ ﭼﯿﻦ ﻫﻨﻮز در ﻣﻮرد ﺻﻨﺎﯾﻊ ﺑﺎ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻ از ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﺗﻮﺳﻌﻪ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻋﻘﺐ اﺳﺖ، اﻣﺎ اﯾﻦ ﺻﻨﺎﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در ﭼﯿﻦ در ﺣﺎل رﺷﺪ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻬﻢ ارزش اﻓﺰوده اﯾﻦ ﺻﻨﺎﯾﻊ در ﺗﻮﻟﯿﺪات ﮐﺸﻮر از ۶/۲% ﺑﻪ ۹/۳% در ﺑﺎزه زﻣﺎﻧﯽ ۱۹۹۵-۲۰۰۳ ارﺗﻘﺎء ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ و ﺑﻪ اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ (ﺑﺎ (۹% و آﻟﻤﺎن (ﺑﺎ (۱۱% ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺳﺘﯽ-
ﻫﺎی ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژﯾﮏ، ﭼﯿﻦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل واردات ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﺑﻮده اﺳﺖ و در اﯾﻦ راﺳﺘﺎ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺳﺎزوﮐﺎری ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭼﯿﻦ ﺑﮑﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﺟﺬب ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاری ﺧﺎرﺟﯽ در ﺑﺨﺶ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. در ﻧﺘﯿﺠﻪ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی ﺧﺎرﺟﯽ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﻤﯽ در ﺻﻨﺎﯾﻊ
(Lerais,2006:29).ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژﯾﮏ ﭼﯿﻦ ﺑﺎزی ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻧﯿﻤﯽ از آن در دﺳﺖ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ
در آﻏﺎز ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ و ﺗﻮﺳﻌﮥ ﭼﯿﻦ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﮥ واردات ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﺳﺮﻣﺎﯾﮥ ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ رﺷﺪ ﺳﺮﯾﻊ آن را ﻓﺮاﻫﻢ آورد. اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖﻫﺎی ﺧﺎرﺟﯽ ﻋﻤﺪه ﺗﻮﻟﯿﺪات ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﺎزار ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺻﺎدر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪاﺧﯿﺮاً. ﺑﺎ رﺷﺪ و ﺗﻮﺳﻌﮥ ﺑﺎزار داﺧﻠﯽ و ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی در ﺑﺨﺶﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻗﺘﺼﺎدی، ﺑﻮﯾﮋه در ﺑﺨﺶ ﻓﻨﺎوری اﻃﻼﻋﺎت و ارﺗﺒﺎﻃﺎت، ﭼﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺟﺪﯾﺪی از ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﮥ ﻧﯿﺮوی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺗﻮان ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژﯾﮏ ﺑﻮﻣﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ. از اﯾﻦ رو رﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮر ﻫﻮﺟﯿﻦ ﺗﺎﺋﻮ در ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﻣﻠﯽ ﻋﻠﻢ و ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی در ﺳﺎل ۲۰۰۵ در ﭘﮑﻦ اﻋﻼم ﻧﻤﻮد ﮐﻪ ﻫﺪف، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﭼﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻠﺘﯽ ﻣﺒﺘﮑﺮ و ﺧﻼق در ﻃﯽ ۱۵ ﺳﺎل اﺳﺖ. ﮐﻞ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاری ﭼﯿﻦ در ﺑﺨﺶ ﻋﻠﻢ و ) در ﺳﺎل ۲۰۰۳ ﺑﻮده اﺳﺖ. GDPﺗﮑﻨﻮﻟﻮژی ۴% ﮐﻞ ﻫﺰﯾﻨﻪﻫﺎی دوﻟﺘﯽ، ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ۸% ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﺎﺧﺎﻟﺺ داﺧﻠﯽ ( ۹۷۵/۵) ﻣﯿﻠﯿﻮن ﯾﻮآن)
(۳-۱-۳ اﻧﺪازه اﻗﺘﺼﺎد ﭼﯿﻦ، ﻧﺘﺎﯾﺞ اﺻﻼﺣﺎت اﻗﺘﺼﺎدی
از زﻣﺎن اﻋﻼم اﺻﻼﺣﺎت اﻗﺘﺼﺎدی، اﻗﺘﺼﺎد ﭼﯿﻦ ﺑﻪ ﻃﻮر ﭼﺸﻤﮕﯿﺮی ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از دوران ﭘﯿﺶ از اﺻﻼﺣﺎت رﺷﺪ ﻧﻤﻮده ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ۵/۳% ﺑﻮده اﺳﺖ اﻣﺎ در دوران ﭘﺴﺎ GDPاﺳﺖ. در ﻓﺎﺻﻠﮥ ﺳﺎلﻫﺎی ۱۹۶۰ ﺗﺎ ۱۹۷۸ ﻣﺘﻮﺳﻂ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ اﺻﻼﺣﺎت در ﻓﺎﺻﻠﮥ ﺳﺎلﻫﺎی ۱۹۷۹ -۲۰۰۶ ﻣﺘﻮﺳﻂ رﺷﺪ % ۹/۷ ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺟﺪول ۸-۳ ﻣﺘﻮﺳﻂ رﺷﺪ را در
(Elwell et.al,2007:5).ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ
در ﭼﯿﻦ GDPﺟﺪول:۸-۳ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻧﺮخ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ

GDPﻣﺘﻮﺳﻂ رﺷﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ

دوره زﻣﺎﻧﯽ

۵/۳

)۱۹۶۰-۱۹۷۸دوران ﭘﯿﺶ از اﺻﻼﺣﺎت)

۹/۷

)۱۹۷۹-۲۰۰۵ﭘﺲ از اﺻﻼﺣﺎت)

در بخش ۳، ما به صورت تحلیلی به ارزیابی پهنای باند انتقال و عمل تاخیر برای دو طرح بررسی شده می­پردازیم، نتایج عددی بدست آمده از مدل تحلیلی و شبیه سازی در بخش ۴ مورد بررسی قرار می­گیرد و نهایتا در بخش ۵ به بررسی نتیجه حاصل از استفاده از طرح­های مورد بحث قرار گرفته، خواهیم پرداخت.
(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت nefo.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

۳-۲- طرح­های توزیع کد محور
در این بخش ابتدا به معرفی محدودیت­های عمل کد­گذاری می­پردازیم و سپس
طرح­­هایی جدید را برای توزیع قابل اعتماد در شبکه ­های بی­سیم ارائه می­دهیم. طرح­های جدید که بسته_­ها را با اعمال کد­گذاری کلی­تری نسبت به کد­گذاری می­ کنند، نه تنها قادرند بسته­های از دست رفته با گیرنده­های یکسان را کد­گذاری کنند بلکه دارای پیچیدگی چند جمله­ای می­باشند.
۳-۲-۱- محدودیت­های عمل کد­گذاری
علی رغم اینکه در روش­های کد محور با کد­گذاری ، پهنای باند مورد نیاز در مقایسه با روش­های سنتی غیر کد­گذاری، بسیار کمتر است اما روش­های کد محور با کد­گذاری دارای دو محدودیت زیر می­باشند. اول اینکه تنها بسته­های از دست رفته با گیرند­ه های متمایز می­توانند با هم کد­گذاری شوند و از این رو ظرفیت­های بالقوه کد­گذاری نمی ­توانند کاملا بکار گرفته شوند در حالی که بسته­های از دست­رفته با گیرنده­های یکسان نیز می­توانند به منظور بالا بردن تاثیرات انتقال با هم کد­گذاری شوند. به عنوان مثال برای بسته­های از دست­رفته در شکل ۳-۲، هنگامی که از عمل کد­گذاری استفاده کنیم، هیچ شانسی برای کد­گذاری موجود نیست، زیرا هر دو بسته از دست رفته دارای گیرنده­های مشترک هستند. در این مثال مبدا نیاز دارد که حداقل ۳ بار عمل انتقال مجدد را انجام دهد در حالی که اگر بسته­ها با اعمال کد­گذاری کلی­تری، کد­گذاری شوند به انتقال­های کمتری احتیاج داریم. ( این مساله در ۳-۲-۲ مورد بحث قرار می­گیرد.)

×

o

×

×

o

×

×

o

×

×

o

×

شکل ۳-۲- مثالی از اینکه هیچ امکانی برای کد­گذاری هنگامی که از طرح­های کد محور در دسترس استفاده می­کنیم وجود ندارد.
دوم اینکه یافتن ماکزیمم مجموعه از بسته­های از دست­رفته با گیرنده­های متمایز برای عمل یک مساله بسیار پیچیده است که می ­تواند توانایی این روش را به صورت چشمگیری محدود کند.
فرض کنید که تعداد بسته­های از دست­رفته باشد. بدون کاسته شدن از کلیت مساله فرض می کنیم ، بسته­های از دست­رفته باشند. سپس مساله بهینه سازی می ­تواند به این صورت مدل سازی شود.

داده ­ها : مقادیر ، به این معنا است که به درستی را دریافت نکرده است و به این معنا می­باشد که به درستی را دریافت کرده است.

• ساروخانی، باقر: جامعه شناسی ارتباطات، تهران: انتشارات اطلاعات (۱۳۷۲)

• سلیمی، علی و محمد داوری جامعه‌شناسی کجروی انتشار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه انتشارات زیتون، قم ۱۳۸۵

• سورین، ورنر (و) تانکارد، جیمز. نظریه‌های ارتباطات، ترجمه علیرضا دهقان، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، چاپ اول (۱۳۸۱)

• شکرخواه،یونس،«ش»، فصلنامه پژوهش و سنجش،‌‌،سال هفتم،شماره،۲۱ خرداد،ص۹ (۱۳۸۲)

• قاسمی، اکبر: ساختار اجرای دیپلماسی عمومی. مجموعه مقالات دیپلماسی عمومی، تهران: مرکز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه،( ۱۳۸۹)

• کازنو، ژان، جامعه شناسی وسایل ارتباط جمعی، ترجمه باقر ساروخانی و منوچهر محسنی، اطلاعات، چاپ سوم،(۱۳۸۴) (۱۳۷۰)

• گیدنز، انتونی‌: جامعه‌شناسی، ترجمه چاوشیان، حسن نشر ققنوس(۱۳۷۳)

• لرنی، منوچهر و حسین مصلحتی، کتاب فصلنامه مطالعات امنیت اجتماعی، سال دوم شماره ۶ و ۷ انتشارات نیروی انتظامی‌ جمهوری اسلامی ‌ایران، تهران ۱۳۸۵

• لرنی، منوچهر، جامعه‌شناسی امنیت، انتشارات رامین، تهران ۱۳۸۴ ۷-

• لطفآبادی، ح (۱۳۸۵)، آموزش شهروندی ملی و جهانی همراه با تحکیم هویت و نظام ارزشی دانشآموزان، فصلنامه نوآوریهای آموزشی، شماره ۱۷، سال پنجم، پاییز.

• مجله سروش، انقلاب ارتباطات در آستانه قرن ۲۱، سال بیستم، شماره ۹۳۶، انتشارات صداوسیما، تهران ۱۳۷۸

• محمدی، زهرا، بررسی آسیب‌های اجتماعی زنان در دهه ۸۰-۱۳۷۰، تهران: شورای فرهنگی اجتماعی زنان، روابط عمومی،( ۱۳۸۲)

• مدیری، آتوسا، ۱۳۸۵، جرم، خشونت و احساس امنیت در فضاهای عمومی شهر، فصلنامه علمی و پژوهشی رفاه اجتماعی، سال ششم، شماره ۲۲، ص ۲۸- ۱۱٫

• معتمدنژاد‌‌، کاظم‌‌، وسایل ارتباط جمعی‌‌، تهران‌: دانشکده علامه طباطبایی‌‌، چاپ دوم‌‌،(۱۳۷۱)

• نصری، قدیر، ۱۳۸۱، معنا و ارکان جامعه شناسی امنیت، امنیت پایدار، سرمایه اجتماعی، مجله راهبرد، شماره ۲۶، ص ۱۳۲-

• نگهبان،علیرضا:راهنمای روش تحقیق به کمک پرسشنامه،تهران:انتشارات جهاد دانشگاهی(۱۳۸۴)

• هاشمی، شهناز: رسانه‌ها و تغییرات فرهنگی، پژوهشنامه شماره ۲ (رسانه؛ فرهنگ و سیاست)، تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک‌‌،ص۱۶(۱۳۸۵)

ب) منابع انگلیسی:

• Weaver, O. (1998), “Libralism and security: the contradictions of the liberal leviathan”, Copenhagen peac research institute (COPRI) Working papers.

• Buzan , Barry. People, States and Fear: The National Security Problem in International Relations. (Harvester Wheat Sheaf. ۱۹۹۸) p.30

• Moser Caroline and otheres, change, violence and Insecurity in non-conflict situation , March ۲۰۰۵, over seases Development. Institute 111 west minster Bridge Road, London – uk p 12 Gevt , Ibid Pll

• Giddens.1994.Living in a post-Traditional society. In Back, Giddens and Lash, Reflexive Modernization.

پیوست‌ها

به نام خدا

پاسخگوی محترم‌:

با سلام و احترام این مطالعه به منظور بررسی نقش استفاده از رسانه براحساس امنیت اجتماعی زنان در شهر تهران انجام میشود خواهشمند است ضمن تکمیل پرسشنامه ما را در رسیدن به اهداف خود یاری فرمایید و اطمینان داشته باشید که پرسشنامه بصورت محرمانه نزد محقق نگهداری و اطلاعات آن صرفاً در راستای مطالعه مذکور استخراج می‌شود و نیازی به ذکر نام نیست.
با تشکر
ساناز فرقه

مشخصات فردی پاسخ دهنده:

۱- جنسیت‌: مرد £ زن £
۲- وضعیت تاهل: مجرد £ متاهل £
۳- میزان تحصیلات:
۴- رشته تحصیلی:

ردیف
عبارت
کاملا موافق
موافق
مخالف
کاملا مخالف

۱

در کتاب جامع المدارک پس از ذکر تعریفی که در کتاب جواهر الکلام آمده است آورده شده : «ممکن است گفته شود شهادت به معنای لغوی و عرفی خود باقی است ، پس گاهی (در شهادت ) نظر به اخبار است مانند شهادتی که راجع است به موضوعات خارجیه همچون شهادت به نفع مدعی در مرافعات و گاهی نظر به حضور است مانند شهادت در طلاق ، نهایتا اعتبار تعدد از طرف شرع در موضوعات غالبا وجود دارد بناراین تقیید در تعریف مذکور به این که حقی است که برای غیر ، لازم و ثابت است موجب خروج شهادت در رویت هلال بلکه شهادت در آنچه که موجب حد می‌شود خواهد شد » (خوانساری ، سید احمد،جامع المدارک ، جلد ۶ ، ص ۹۶)

(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

در توضیح شهادت آورده‌اند که : « … در فقه غالبا شرط می‌کنند که مشهود به باید از دیدنی‌ها ( مبصرات ) و یا شنیدنی‌ها ( مسموعات ) باشد مانند عقد و ایقاع که شنیدنی است و قتل و دزدی که دیدنی است .. کسی که به ترتیب فوق اخبار از وقوع امری در گذشته یا حال ( از مسموعات یا مبصرات ) می کند او را شاهد نامند و امری که از وقوع آن خبر می‌دهد مشهود به نامیده می‌شود و کسی که شهادت به نفع اوست مشهودله خوانده می‌شود و کسی که شهادت به زیان اوست مشهود علیه نام دارد »
به نظر می‌رسد تعریف شهادت بر اساس لغت و نظر عرفی خالی از اشکال است . توضیح و تعریف مفردات راغب جامع‌ترین تعاریف است ، البته با توجه به این مطالب که ملاک در شهادت افراد حضور به توسط حس است اعم از اینکه شهادت به توسط سمع ( شنیدن ) باشد ( مانند شهادت در احکام و اقاریر و عقود و ایقاعات ) و یا به توسط بصر ( دیدن ) که در موضوعات است ، خواه موضوع مورد بحث فعلی از افعال باشد ( مانند قتل ، دزدی ، … ) یا موضوعی از موضوعات خارجی ( مانند رویت هلال ، طهارت ، نجاست ، کریت و … ) کیفیت استعمال این لغن نیز خود بیانگر این مطلب است که معنای مورد نظر « حضور » است ( مانند شهادت در طلاق و درک ماه مبارک رمضان « فمن شهد منکم الشهر فلیصمه » یا اخبار قطعی از واقعه ای خارجی این که گفته شده روایت یا شهادت متفاوت است خالی از اشکال به نظر نمی‌رسد ، زیرا در شهادت ملاک حسن نمودن مورد شهادت است که یک نوع آن به توسط سمع ( شنیدن ) است و اگر بخواهیم شهادت در حکم را از مقوله شهادت خارج کنیم باید از شهادت در اقرار ، عقود و ایقاعات نیز رفع ید نماییم ، زیرا ملاک در همه این‌ها یک امر است و آن درک حسی توسط سمع ( شنیدن ) است.
شهادت بالسمع در محدوده شهادت است و شهادت در اقرار و عقد و ایقاع نیز جزو این مقوله بوده همانگونه که شهادت در حکم نیز چنین می‌باشد .
البته ممکن است در برخی موارد ( مانند شهادت به فعل یا تقریر معصوم ) درک حسی با چشم باشد ، ولی برای حاضر در صحنه و پس از نفر اول شهادت بالسمع خواهد بود . برخی از مولفین به نقل از تدریب الراوی سیوطی در حدود ده فرق ما بین شهادت و روایت ذکر کرده‌اند بعضی از این فرق ها با توضیقی که فوقا ذکر شد صحیح نمی‌باشد و آنچه صحیح است ضرری به وحدت ملاک آن دو وارد نخواهد کرد همچنان که ناقل مذکور نیز در قسمتی از مطالب خود گفته است :« روایت از معصوم در واقع شهادت به صدور حکمی از شرع است »(قاسمی حامد ، عباس ، تحلیل حقوقی شهادت در مذهب امامیه ، صص۱۵-۱۷ )
۱-۱-۵ شهادت در تعریف قانون(گواه)
شهادت به موجب ماده ۱۲۵۸ قانون مدنی یکی از ادله‌ی اثبات دعواست و مواد ۱۳۰۶ تا ۱۳۲۰ آن مصوب ۱۳۱۴ ، به شهادت اختصاص داشت . با توجه به مصوبات مجلس و نظریه‌ی شورای نگهبان که در سال ۱۳۶۱ تا سال ۱۳۷۰ منتشر گردید ، مواد ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۱ منسوخ یا ابطال شد و ماده ۱۳۱۳ آن دوباره اصلاح و .. شد شرایط شاهد در ماده ۱۵۵ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب ۱۳۷۸ نیز پیش بینی شد نتیجه اینکه در حال حاضر شرایط شاهد هم در مواد ۱۳۱۳ و ۱۳۱۴ ق . م. و هم در ماده ۱۵۵ ق.ج.آ.د.ک. آمده که انطباق کامل ندارند اما می‌توانند جمع شوند . با این همه ، به موجب ماده ۲۳۳ قانون جدید آیین دادرسی مدنی « صلاحیت گواه و موارد جرح وی برابر شرایط مندرج در … کتاب دوم ، در امور کیفری ، این قانون می‌باشد »مقررات مزبور بررسی می‌شوند . اما مناسب است گفته شود که دلیل مورد بررسی ، نه تنها در قانون مدنی بلکه در ق.ج.آ. د.ک . نیز شهادت خوانده شده ، اما در این کتاب به پیروی از «فرهنگستان» و قانون جدید آیین دادرسی مدنی ، «گواهی » خوانده می‌شود این واژه را « فرهنگستان » در برابر « شهادت » و واژه‌ی «گواه» را نیز در برابر «شاهد»قرار داده است .
در قانون جدید آیین دادرسی مدنی ، آیین استماع و جرح «گواه» پیش بینی شده ، اما در همین قانون نیز دعاوی درخور اثبات با گواهی ، چه به عنوان دلیل منحصر یا تکمیلی باشد آماده است ، در حالی که توان اثباتی دلیل باید در قانون مدنی پیش بینی شود . .(شمس ، عبدالله ،ادله اثبات دعوی حقوق ماهوی و شکلی ،ص۱۳۵-۱۳۶ )

۱-۲-۱ مبانی فقهی شهادت

شهادت یکی از ادله اثبات دعوی در حقوق اسلامی است . قرآن به عنوان معتبرترین کتاب آسمانی و یگانه سند مکتوب راهنمای زندگی بشر که به دور از تحریف و جعل حقایق ، در دسترس ما قرار دارد در موارد متعددی به شهادت و لزوم ادا و اقامه آن در دعاوی اشاره نموده است . (آیات ۲۸۲ و ۲۸۳ سوره بقره ، و همچنین آیه ۴ سوره نور و آیه ۲ سوره طلاق)
روایات زیادی نیز درباره شهادت نقل شده است . (حر عاملی ، وسایل الشیعه ، جلد ۱۸)
با توجه به اهمیت شهادت به عنوان یکی از دلایل اثبات دعوی ، در این نوشتارتلاش بر این است که جنبه‌های فقهی شهادت مورد بررسی قرار گیرد .
در برخی از کتب فقهی اصطلاح بیّنه نوعاً به جای اصطلاح شهادت استعمال گردیده است و بیّنه را مطابق با شهادت شهود تلقی نموده و علت این امر آن بوده است که در اغلب موارد از شهادت شهود به عنوان بیّنه دعوی استفاده می‌شده است. یکی از نویسندگان حقوقی بینّه را این گونه تعریف نموده است:
«از نظر فقهی اصطلاح بیّنه به معنی تعدادی شهود که قانوناً شهادت و گواهی آنان می‌تواند یک قضیه حقوقی اعم از جزایی یا مدنی را اثبات نماید تعریف شده است»(گروه پژوهشی حقوق دانشگاه ، علوم اسلامی رضوی ، ادله اثبات دعاوی کیفری).
۱-۲-۲ مبانی شهادت در حقوق موضوعه
الف) ارزش شهادت قبل از اصلاح قانونی مدنی
قبل از اصلاحیه مورخ ۸/۱۰/۱۳۶۱ قانون مدنی مصوب مجلس شورای اسلامی، میزان ارزش شهادت شهود با عنایت به مواد (۱۳۰۶) الی (۱۳۱۲) آن قانون جهت اثبات دعاوی مدنی بسیار محدود بوده و ارزش آن با توجه به میزان و موضوع دعوی با الهام از قانون مدنی فرانسه دارای نصاب بوده و حداکثر تا پانصد ریال قابلیت اثبات و استناد داشت. اما با عنایت به اصلاحیه مزبور و همچنین اظهارنظر مورخ ۸/۸/۱۳۶۷ فقهای شورای نگهبان و قانون اصلاح موادی از قانون مدنی مصوب ۴/۸/۱۳۷۰ مجلس شورای اسلامی راجع به حذف مواد (۱۳۱۰)، (۱۳۰۸)، (۱۳۰۷)، (۱۳۰۶)و (۱۳۱۱) و همچنین غیر شرعی اعلام نمودن ماده (۱۳۰۹)(۵) قانون مدنی تحول ریشه‌ای و اساسی در ارتباط با ارزش شهادت شهود در نظام حقوقی ما به وقوع پیوست. علاوه بر این، مبانی قانونی مربوط به شهادت را می‌توان در مواد (۱۴۸) الی (۱۷۲) از قانون آیین دادرسی کیفری و مواد (۲۲۹) لغایت (۲۴۷) از قانون آیین دادرسی مدنی یافت که در خور تأمل فراوان است.
ماده (۱۳۰۶) سابق قانون مدنی اشعار می‌داشت: «جز در مواردی که قانون استثناء کرده است هیچ یک از عقود و تعهدات و ایقاعات که موضوع آن عین یا قیمتی که بیش از پانصد ریال باشد. نمی‌توان فقط به استناد شهادت ثابت کرد» ولی این حکم مانع از این نیست که محاکم برای حکم و مزید اطلاع و کشف حقیقت از اظهارات شهود استفاده کنند. از سویی دیگر ماده (۱۳۱۰) نیز مقرر می‌داشت: اگر موضوع دعوی، عقد یا ایقاع بیش از پانصد ریال باشد نمی‌توان آن را به وسیله شهود اثبات کرد، اگر چه مدعی، مدعی به خود را به پانصد ریال تقلیل داده یا از مازاد آن صرف نظر کند.» پس از پیروزی انقلاب با عنایت به اینکه تطبیق قوانین با موازین اسلامی به موجب اصل چهارم قانون اساسی در سرلوحه کار قانون‌گذار قرار گرفت.
لذا در این راستا مواد فوق‌الذکر در اصلاحیه مورخ ۸/۱۰/۱۳۶۱ مجلس شورای اسلامی حذف گردید. چه آن‌که اصولاً در حقوق اسلام اثبات دعاوی به استناد شهادت شهود دارای هیچ محدودیتی نمی‌باشد، لذا در مغایرت مواد محذوف با موازین اسلامی علی‌الظاهر تردیدی وجود ندارد. بنابراین، حذف مواد مرقوم کاملاً منطقی و قابل توجیه می‌باشد. از سوی دیگر با توجه به گذشت سالیان دراز از زمان تصویب قانون شهادت و امارات مصوب سال ۱۳۰۸ و همچنین سقوط ارزش واحد پول ایران محدوده دعاوی را که موضوع آن عیناً و قیمتاً حداکثر پانصد ریال باشد دیگر وجود نداشت و به این ترتیب صرف نظر از فقدان مشروعیت موارد مرقوم، اصولاً مواد فوق‌الاشعار با توجه به شرایط اقتصادی حتی از اهداف قانون‌گذار در سال ۱۳۰۸، به کلی به دور افتاده است.(بهرامی ، بهرام، بایسته های ادله اثبات ،ص۱۶۳-۱۶۶).
۱-۳-۱ شهادت یا بینه
مفهوم بینه
بینه دارای دو معنی است :
الف) معنی عام و آن عبارت است از هر دلیلی که برای اثبات دعوی و یا دفاع از آن مورد استناد قرار می‌گیرد مانند سند ، سوگند ، اقرار ، شهادت ، قرائن و … هر گاه گفته می‌شود «البینه علی من ادعی و الیمین علی من انکر » مقصود مفهوم عام «بینه » است .
ب) معنی خاص : و آن عبارت است شهادت و گواهی گواهان و مطلعین بدون در نظر داشتن سایر ادله است . لفظ بینه منصرف به شهادت است . (الوسیله فی شرح قانون مدنی ، ج۲ ، ص ۳۱۱)(بهرامی ، بهرام ،بایسته های ادله اثبات ،ص۱۳۶).
بین به معنی واضح و آشکار و روشن است (نجفی ، محمد حسن،جواهر الکلام ، جلد ۴۱ ، ص ۷)
هم چنین بینه به معنی دلیل و حجت ظاهر و آشکار اعم از عقلی ، نقلی و حسی است واژه بینه ، در قرآن به معنی حجت و دلیل روشن و آشکار به کار رفته است . (آیه ۱۵ سوره کهف ، ۲۵ بقره ، ۱۸ انعام)
در استخدام کلمه «بینه » برخی آن را مترادف شهادت گرفته‌اند (لنگرودی ، محمد جعفر،ترمینولوژی حقوق ، دکتر لنگرودی، ص ۱۲۳ )
و گروهی دیگری آن را مترادف دلیل واضح و روشن می‌دانند با بهره گرفتن از روایت معروف « انما اقضی بینکم بالبینات و الایمان » اظهار می‌دارند منظور این است که پیامبر (ص) و ائمه (ع) در منازعات و مرافعات به علم وجدانی خود از وحی یا الهام سرچشمه گرفته باشد قضاوت نمی‌کنند ، بلکه به دلیل ، حجت و سگوند استناد می‌کنند خواه آن که مطابق با واقع یا مخالف آن باشد در نتیجه این معنا که بینه را به معنای شهادت دو نفر عادل فاقد اصل و منشاء دانسته و روایت را به همان معنای لغوی آن استعمال می‌نمایند . (خویی ، تنقیح العروه الوثقی ، جلد ۲ ، ص ۲۸۵)
شهادت یا بینه به معنی خاص ، مشتق از شهد ، شاهد ، مشاهده و معاینه کردن است و عبارت از خبر دادن به امری نزد قاضی به نفع یکی از متداعین و به ضرر دیگری است .
در منابع فقهی این واژه بیشتر در ابواب «قضاء و شهادات » آمده ولی تعریف روشنی از آن ارائه نشده است. برخی فقها بینه را چیزی دانسته اند که حق را تبیین و آشکار می کند (اسم لما یبین الحق و یظهره) ، و بر این پایه مراد از بینه فقهی را مفهومی معادل دلیل و برهان ذکر کرده اند که در واقع همان معنای لغوی بینه است. گاه در تعابیر فقهای پیشین به جای«بینه» کلمه حجت به کار رفته است(علا مه حلی قواعدالاحکام ج ۲ ص ۲۰۵)
و برخی آن را به «الحجه القویه » تفسیر کرده اند. به موجب این نظریه بینه در فقه به معنای لغوی به کار رفته و اصطلاح خاص نشده است.
با این همه از مجموعه کاربردهای فراوان این واژه در متون فقهی می توان دریافت که مراد از بینه چنین مفهوم عام و گسترده ای نیست بلکه مراد از آن شهادتی است که شرع آن را حجت و معتبر می شمارد و مدعی برای اثبات مدعای خود می تواند ارائه کند. به گفته ابن قدامه: «شهادت را از آنرو بینه خوانده اند که سبب روشن شدن حق و رفع اختلاف می شود» براین اساس کاربرد بینه در این معنای اصطلاحی نوعی استعمال عام در خاص یا انتقال از معنای لغوی و عرفی به معنای شرعی است. حتی اگر نقل مفهوم بینه را از معنای لغوی نپذیریم باتوجه به کاربرد فراوان بینه در اصطلاح یادشده (شهادت معتبر) ادعای انصراف از معنای عام لغوی را دست کم در کتب فقهی – و حتی احادیث- نمی توان انکار کرد.در احادیثی نیز که موضوع آنها قضاء و شهادت است بینه غالبا به همان معنای اصطلاحی به کار رفته است(بجنوردی، ج ۳، ص ۵۹).
حتی به گفته راغب اصفهانی (ذیل «بین ») وجه شهرت بینه در این اصطلاح و کاربرد آن در مورد شهادت حدیث معروف نبوی : «البینه علی المدعی والیمین علی من انکر» است همچنانکه منشأ حجیت و اعتبار بینه به مفهوم مصطلح آن نیز همین حدیث است. این حدیث- که در جوامع روایی شیعه و اهل سنت نقل شده – مقبول همه فقهاست و در رتبه احادیث متواتر قرار گرفته است(بجنوردی، ج ۳، ص ۵۹).
بنابرنظر مشهور مراد از بینه در این حدیث دوشاهد مرد است چنانکه در حدیث دیگری از همان حضرت بدان تصریح شده است (حدیث حضرمی و کندی). به استناد این احادیث و احادیث دیگر، می توان گفت که مراد از بینه در احادیث و سخنان صحابه و تابعین نیز همان اصطلاح فقهی است. در برابر جمعی معتقدند که بینه در این موارد همان معنای لغوی را دارد و انطباق آن بر موارد خاص هرچند بسیار باشد نشانه اعراض از مفهوم لغوی نیست و مواردی مانند شهادت دو مرد یا شهادت یک مرد و دو زن تنها از مصادیق آن مفهوم اند نه سازنده اصطلاحی جدید براین اساس اینان قائل به وجود اصطلاح فقهی خاص برای بینه نیز نیستند.درباره مصادیق بینه اصطلاحی آرا مختلف است برخی معتقدند که شارع بینه را تنها بر دو شاهد مرد اطلاق کرده است(بجنوردی، ج ۳، ص ۷ ۶۰ـ۶۱)
و مواردی چون شهادت یک مرد و دو زن شهادت زنان و شهادت مرد همراه با سوگند مدعی را هرچند از نظر شرعی معتبر باشند نمی توان مصداق بینه شمرد. گروهی دیگر اطلاق بینه را بر شهادت یک مرد و دو زن نیز صحیح می دانند. عده ای یک شاهد مرد و سوگند مدعی را نیز بدان افزوده اند(نجفی، ج۴۰، ص ۱۷۸ـ ۱۷۹).
در برابر این اقوال کسانی نیز معتقدند که بینه به این موارد منحصر نمی شود و هرگونه دلیل شخص مدعی که بتواند مستند حکم قاضی قرار گیرد مصداق آن است.
درباره اصطلاح فقهی بینه از جنبه های مختلف آرائی مطرح شده که توجه به آنها در این مبحث ضروری است :
۱) حجیت بینه را هیچکس انکار نکرده اما در باره ملاک آن دو نظر ابراز شده است. برطبق نظر نخست که اکثر فقهای همه مذاهب آن را پذیرفته اند شهادت دو مرد عادل (و سایر مصادیق بینه) تنها مفید ظن است ولی شارع- همچون سایر امارات شرعی آن را همرتبه علم قرار داده است. مطابق با نظر دوم شهادت مزبور سبب علم عادی می شود و حجیت آن را عرف پذیرفته و شارع نیز همان را تأیید کرده است.
براساس این نظر حجیت بینه از آنروست که علم می آورد و بنابراین اختصاص به گواهی دومرد ندارد. هرعاملی که عرفا چنین باشد مصداق بینه خواهد بود و می تواند برای اثبات ادعا ارائه گردد. حتی اگر شهادت یک مرد عادل نیز از نظر عرف در مواردی سبب علم باشد بینه تلقی می شود. شاید بر مبنای همین دیدگاه باشد که سلا ر دیلمی و ابن حمزه قسامه را نیز از اقسام بینه دانسته اند اما فقهای دیگر آن را از راه های اثبات قتل یا جراحت در صورت عدم دسترسی به بینه برشمرده اند. البته قائلان به هر دو نظریه این نکته را مطرح کرده اند که در موارد خاصی مثل نسبت زنا فقط به شکلی معین می توان اثبات دعوا کرد و قاعده حجیت بینه (به هر دو معنای لغوی و اصطلاحی) در این موارد تخصیص خورده است(بجنوردی ج ۳ ص ۱۶).
۲) بنابر نظر مشهور که بینه از امارات شرعی است و حجیت ذاتی ندارد این سؤال مطرح است که آیا در صورت علم به درستی ادعا نیازی به بینه هست و آیا در صورت علم به نادرستی ادعا اگر مدعی بینه داشته باشد می توان آن را پذیرفت ؟ این مسئله در کتابهای فقهی زیر عنوان «عمل قاضی به علم خود» مطرح شده است.
فقهای امامیه معتقدند که علم بر بینه مقدم است و قاضی در صورت آگاهی از واقع نه به بینه نیازمند است و نه می تواند به استناد بینه حکمی برخلاف علم خود صادر کند. در این میان فقط چندتن از جمله ابن حمزه این نظریه را منحصرا درباره حق الناس پذیرفته انداما با توجه به ادعای اجماع توسط شماری از بزرگان چون علم الهدی در انتصار، شیخ طوسی در الخلاف، ابن زهره در غنیه و ابن ادریس در سرائر می توان گفت که علم قاضی مطلقا بر بینه مقدم است(طباطبائی یزدی ج ۳ ص ۳۱).
ابوحنیفه عمل قاضی به علم خود را در حقوق الله مطلقا انکار کرده و در حقوق الناس نیز در صورتی جایز می داند که قاضی این علم را در منطقه قضایی خود و بعد از تصدی امر قضا به دست آورده باشد(طوسی، ۱۳۷۷ـ۱۳۸۲، ج ۲) ضمن نقل فتاوی فقهای عامه در این باره می گوید عمل قاضی به علم خود به طور مطلق از نظریات اختصاصی امامیه است.
۳) در مسائل قضایی که غالبا طرفین دعوا مطرح اند هنگامی به بینه مدعی نیاز هست که طرف مقابل منکردرستی ادعای مدعی شود اما اگر او اقرار کند ارائه بینه ضرورت نخواهد داشت. به عقیده اکثر فقهای امامیه بعداز اقرار طرف مقابل مدعی بر مبنای اقرار خصم به حق خود دست می یابد و نیازی به حکم قاضی نیست. حتی برخی گفته اند که بعداز اقرار اختلاف از میان می رود و اقرارکننده با این اقدام خود مرافعه را از میان برمی دارد(آشتیانی ص ۹۱).
اما شماری دیگر از فقها از جمله وحید بهبهانی و محقق اردبیلی اقرار را همچون بینه می دانند و معتقدند که در صورت اقرار نیز دعوا با حکم قاضی پایان می پذیرد(نجفی، ج ۴۰، ص ۱۶۰). البته از این نظر بین فقها اختلافی نیست که اگر مدعی از قاضی بخواهد که براساس اقرار طرف مقابل داوری کند انجام این درخواست بر قاضی واجب می شود. بین بینه و اقرار تفاوتهایی ذکر شده است(آشتیانی، ص ۹۱،۹۶).
۴) در دعاوی قضایی مدعی حق ارائه بینه دارد نه آنکه این کار بر او واجب باشد وی می تواند حتی با داشتن بینه از قاضی بخواهد که منکر را سوگند دهد(طوسی ، ج ۸، ص۱۵۹).
همچنین منکر می تواند در صورت لزوم بینه ارائه دهد احادیثی نیز براین مطلب دلالت دارد. نظر مشهور فقهای شیعه این است که بینه منکر در صورت تعارض دو بینه داخل و خارج پذیرفته می شود. اما برخی بر این عقیده اند که منکر در همه حالات و شرایط می تواند بینه بیاورد حتی اگر به قصد گریز از سوگند خوردن باشد در میان اهل سنت حنفیان و حنبلیان مطلقا منکر مقبولیت بینه مدعی علیه هستند. (جعفری لنگرودی، محمد جعفر ، ترمینولوژی حقوق ، ج ۱، ص ۴۲۴، ۴۲۵).
۱-۳-۲ کاربرد های بینه
بینه بیشتر در امور قضایی و برای پایان دادن به ترافعات یا اثبات جرم به کار می آید. دو روایت مشهور نبوی نیز که از مستندات مهم حجیت بینه به شمار می روند در امر قضا وارد شده اند (انما أقضی بینکم بالبینات والایمان البینه علی المدعی والیمین علی المدعی علیه). اما قطعا قاعده حجیت بینه در سراسر ابواب فقه کاربرد دارد از قبیل اثبات طهارت یا نجاست شناخت قبله و وقت نماز پاکی لباس نمازگزار عدالت مجتهد و امام جماعت و قاضی و شاهد مسائل گوناگون خمس زکات حج معاملات نکاح طلاق صید و ذباحه اطعمه و اشربه رؤیت هلال مسائل ارث وصایا و حدود(بجنوردی، ج ۳، ص ۱۵-۳۲ـ۳۶)
عمل براساس بینه نیز در غیر مرافعات متوقف بر حکم قاضی نیست اما در مرافعات دونظریه ابراز شده است(آشتیانی، ص ۹۱).

به نظر من از دیدگاه ساختار گرایی آنچه در بررسی و شناخت اثر ادبی مهم تر است و باید مورد توجه باشد خود «متن» است و مناسبات درونی آن و نه زمینه های پدید آمدن آن.
در تحلیل ساختاری آنچه هدف ماست، شناخت و بررسی نشانه های اثر ادبی است و ساختارهای صوری آن نه مطالعه ی معنا و دلالتهای اثر ادبی یعنی آن چیزی که دلالت های اثر ادبی را امکان پذیر می کند و به آن ویژگی ادبی می بخشد. (اخلاقی، ۱:۱۳۷۷)
با توجه به آنچه گفت شد در می یابیم ساختارگرایی متن نام علم خاص و مشخصی نیست بکه نام نگاه و روش جدیدی در نگریستن به یک پدیده و یا اثر هنری است که از اوایل قرن بیستم به بعد تدریجاً به علوم زیادی بست پیدا کرده است. ویژگی این روش در این است که پژوهشگر، پدیده های گوناگون را به طور جداگانه و مستقل مورد مطالعه قرار نمی دهد بلکه همواره می کوشد هر پدیده ای را در ارتباط با مجموعه‎ی پدیده هایی که آن پدیده جزئی از آنهاست، بررسی می کند. از این دیدگاه هر پدیده جزئی از یک کل یا آنهاست، بررسی می کند. از این دیدگاه هر پدیده جزئی از یک کل یا «ساختار» است که می توان این پدیده را به طور صحیح و کامل فهمید.
ارنست کاسیرر فیلسوف معاصر درباره ی ساختار گرایی به معنای عام آن، در سال۱۹۴۵ گفت: «ساختارگرایی پدیده ای مجزا نیست، بیشتر بیان گرایش همگانی اندیشه است که در دهه های اخیر بیش از پیش تقریباً در تمامی زمینه های پژوهش علمی برتری یافته است» . (اخلاقی، ۲۱:۱۳۷۷)

۲-۵٫ اصول ساختار گرایی

ساختارگرایی، هر پدیده، فعالیت یا فراورده فرهنگی را نظام دلالتگری می بیند که از ساختاری که شامل مناسبات درونی خاص خود است، تشکیل شده است. بنا براین می توان گفت کار اصلی تحلیل ساختاری به ترتیب شامل موارد زیر است:

( اینجا فقط تکه ای از متن فایل پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )

– مشخص کردن اجزاء و عناصر تشکیل دهنده ساختار اثر
– بررسی روابط و مناسبات میان آنها
– شناخت صورت های دلالتگری که وجود معنا را امکان پذیر می کند.
بطور کلی در ساختارگرایی و تحلیل ساختاری متن ادبی، ویژگی هایی که به زبان ادبی شکل می دهند و آن را از حالت زبان عادی خارج می کنند به دو مقوله مربوط می شوند:
۱- ساختارهای ثانوی که روی ساختارهای عادی زبان قرار می گیرند، مانند:وزن و قافیه
۲- انحرافهایی که نسبت به ساختار عادی زبان ایجاد می شوند. (هنجار گریزی)
“به کار گیری این دو تمهید یا شگرد است که به اصطلاح شکل گرایان و ساختارگرایان مکتب پراگ، از زبان معمول آشنایی زدایی می کند و باعث برجسته سازی می شود” (اخلاقی، ۴۹:۱۳۷۷)
آنچه ادبیات و بویژه شعر را از غیر ادبیات متمایز می کند، الگوهای ویژه ای است که شاعر در سخن خود از آنها استفاده می کند. این الگوهای ویژه به سه دسته آوایی، دستوری و معنایی تقسیم می شون. این الگوها افزون بر الگوهای عادی زبان اند و به هیچ وجه به وسیله قواعد عادی آوایی، دستوری و معنایی زبان قابل توجیه نیستند. اگر الگوهای عادی و متداول زبان را به عنوان الگوهای اصلی و بنیادی و زنجیری تلقی می‎کنیم. الگوهای ویژه زبان ادبی به عنوان عناصر زبر زنجیری تلقی کنیم الگوهای ویژه زبان ادبی به عنوان عناصر زبر زنجیری محسوب می شوند. در تحلیل ساختارگرایانه این الگو ها و عناصر که به شکل دهی یک اثر ادبی کمک می کند، مورد برسی و تجزیه و تحلیل قرار می گیرند.
فصل سوم
معرفی سعدی و انوری

۳-۱٫ معرفی سعدی

مشرف الدین بن مصلح الدین عبدالله ـ افصح المتکلمین ملقب به سعدی شیرازی که در حدود سالهای ۵۷۷در شیراز متولد شده است. (تاریخ دقیق تولد سعدی مشخص نیست و بین علمای فن اختلاف نظر وجود دارد). سعدی در سال ۶۹۰ ق دارفانی را وداع گفته است. (براوون، ۱۳۶۸ : ۲۱۰) وی در خانواده ای اهل علم و ادب به دنیا آمده و بزرگ شد، پدرش در دستگاه دیوانی سلطان اتابک سعد زنگی کار می کرد و سعدی در دوران کودکی تحت نظارت پدرش تربیت شد اما در ۱۲ سالگی پدرش را از دست داد و بعد از آن تحت حمایت و سرپرستی سعد بن زنگی، اتابک فارس قرار گرفت، سعدی بعدها تخلص شعری خود را از نام وی برگزید .
کمی بعد، سعدی به مدرسه ی نظامیه ی بغداد فرستاده می شود تا در آنجا به کسب علوم و فنون زمان خویش بپردازد. مرحله ی تحصیل، اولین مرحله ی زندگی سعدی محسوب می شود .
در آن زمان، فارس از حمله ی مغولان در امان ماند و این بخاطر حکومت اتابکان بود که شیراز را از حمله‎ی مغولان حفظ کرده بودند.
رفتن سعدی به مدرسه ی نظامیه ی بغداد مصادف بود با حمله ی تا تار به ایران و یکی از بدترین و شوم‎ترین فجایع تاریخ ایران در همین دوران رقم خورد .
در بغداد تحت تأثیر صوفی نامدار، شیخ شهاب الدین سهروردی قرار می گیرد (متوفی ۶۲۲ هـ. ق)
که از حکایات بوستان یاد می کند و همچنین ابوالفرج بن جوزی که یکی از دانشمندان آن عصر بوده است و سعدی در مدرسۀ نظامیه ی بغداد بسیار از او کسب علم و فیض می کند.
دومین مرحله ی زندگی سعدی، دوران شعرهای فراوان اوست که در حدود سال ۶۲۳ هـ. ق آغاز شد. در آن سالها اوضاع بر آشفته ی فارس که سعدی پس از بازگشت از نظامیه به آنجا امده بود، او را به ترک شیراز ناگزیر کرد و قریب سی سال از هند در شرق تا شام و حجاز در غرب به مسافرت پرداخت. خروج سعدی از شیراز را در حدود سال ۶۲۷ هـ. ق تعیین کرده اند که مصادف است با دوران در گیری شدید و جنگ خونین بین خوارزمشاهیان و اتابکان فارس، در این زمان سلطانغیاث الدین برادر جلال الدین خوارزمشاه به شیراز حمله کرد. در این زمان ابوبکر سعد زنگی حاکم فارس بود.
مرحله ی سوم زندگی سعدی، بازگشت به شیراز است که در حدود سال ۶۵۴ هـ. ق صورت گرفت و عصر فعالیتهای مهم ادبی او آغاز شد. سعدی یکسال پس از بازگشت یعنی در سال ۶۵۵ هـ. ق منظومه ی مثنوی «بوستان» را تألیف کرد و یکسال بعد از آن هم «گلستان» را نوشت.

۳-۲٫ آثار سعدی

بوستان، گلستان، کلیات (شامل قصاید عربی و فارسی، مراثی، ملمعات، ترجیع بند ها، غزلیات (منقسم به چهار گروه (یعنی غزلیات قدیم، طیبات، بدایع و خواتیم)، رباعیات، قطعات، ابیات، هزلیات، رسالات منثور (خبثیات)، مضحکات و پند نامه ای به سبک عطار، آثار این شاعر بزرگ پارسی گوی ایرانی هستند.

۳-۳٫ معرفی انوری

اوحد الدین محمد بن محمد انوری مشهور به انوری ابیوردی از مردم روستای بازنه (بدنه)ابیورد، در اواخر قرن پنجم یا اوایل قرن ششم در سرخس به دنیا آمد، پدرش از کارگزاران درباری و بنا به گفته ای سرپرست میهنه بود. او برای فرزندش میراث فراوانی بر جای گذاشت که انوری همه را صرف خوشگذرانی و عیاشی نمود. پس از مدتی از فرط تهی دستی ناچار به شاعری در دربار شاهان شد.
به گفته ی دولتشاه سمرقندی او در جوانی چندی در مدرسه ی منصوریه ی توس به کسب علم پرداخت و دانش های عقلی و نقلی را آموخت این علوم عبارت بودند از : فلسفه، اختر شناسی، موسیقی، ریاضی، پزشکی، منطق و ادبیات عرب. انوری همچنین سفرهایی به موصل، بغداد، بلخ، مرو، نیشابور و فرارود کرد ولی کمال شاعری او در مرو و در دربار سلطان سنجر سلجوقی بود.
انوری زمانی که در مرو بود قطعه ای در هجو مردم بلخ سرود که با انتشار آن، گروهی قصد جان وی را کردند و سر انجام با شفاعت قاضی حمید الدین بلخی، صاحب کتاب مقامات حمیدی، از مرگ نجات یافت.
بیشتر وفات او را سال ۵۸۳ هـ. ق می دانند. ادوارد براون وفات وی را سال ۵۸۱ هـ. ق برشمرده است.
آرامگاه وی در مقبره الشعرای تبریز و یا در گورستانی در بلخ قرار دارد. از انوری به همراه سعدی و فردوسی بعنوان پیامبران شعر فارسی نام برده شده است.
انوری علاوه بر شعر در موسیقی و خوشنویسی هم مهارت زیادی داشت.

۳-۴٫ انوری از نگاه بزرگان

محمد عوفی در کتاب لباب الالباب درباره ی انوری آورده است :
“الامیرالاجل العمید اوحدالدین محمدبن محمد الانوری ـ انوری، که از پرتو نور ضمیر او جهان فضایل منیر بود و شاگرد مکتب فضایل او بخت جوان و رأی پیر، تیر بر آسمان در پیش طمیع راست او کمان بود و از غایت ذکا چون تیر در سنبله و چون مشتری در سرطان، فضایل افاضل در پیش شمایل او قطری از بحری و نظم سریا در پیش نظم و نثر او از سوره ای سطری، در علم منطق عطارد پیش خدمت او چون جوزا منطقه‎ی تعلم بستی و در هیأت افلاک افلاطون ازو اقتباس فواید کردی، در حل اشکال اقلیدس از اقران و امثال خود در گذشته و از معرفت درج و دقایق نجوم از جهان بر سر آمده و با این انواع فضایل سخن سخره ی بیان او بود و مرکب فصاحت زیر ران او، در آخر دور سلطان سنجر . . . شهرتی یافت و قطعه ای که چند بیت آن برهان فصاحت اوست در مدح او پرداخت، شعر :
سیصد و سیزده پیغمبر مرسل بودند که فرستاد به هر وقت یکی را یزدان
نام سلطان بعدد چون عدد ایشانست بس بود قاعده ی نظم جهان چون ایشان
ورکسی گوید : ما صد همه سنجر نامیم گویمش : نی نی، منکُم چو أولو الامر بخوان
زانکه «منکم» ز شما باشد از روی لغت باز از روی حساب ار تو بدانی سلطان
و معنی آن که به حساب جمل سین شست بود و نون پنجاه و جیم سه و را دویست، مجموع آن سیصد و سیزده باشد، بر عدد انبیاء و آفریدگار تعالی فرموده است که : «اطیعوالله و اطیعوالرسول و اولی الامر منکم» ، اولی الامر را به آدمیان حوالت فرموده ما به لفظ «منکم» یعنی آن «اولو الامر» از شما باشد و میم چهل بود و نون پنجاه و کاف بیست و میم چهل و مجموع این عدد صد و پنجاه بود وسلطان هم به حساب جمل صد وپنجاه بود، این دقیقه ای دقیق است که خاطر او در بحر فکرت غواصی کرده است (نفیسی، تصحیح لباب الالباب : ۳۳۴).
جعفربن محمدبن حسن جعفری در تاریخ کبیر که در حدود سال ۸۵۰ تألیف کرده است درباره‎ی وی نوشته است: انوری از فحول شعرا بود و در قصاید نظیر خود نداشت و در اول حال شاعر خواجه ابوالحسن عمرانی بود و نزد سنجر بن ملکشاه آمده و امیر مغری او را مدد داد و قصیده اش به عرض سلطان رساند و سلطان او را نوازش بسیار کرد و وی را هزار درم و ده جامه ی نشابوری داد (نفیسی، مقدمه ی دیوان انوری: ۱۹).
همچنین استاد سعید نفیسی در مقدمه ی دیوان انوری می گوید :
از اشعار انوری پیداست که گذشته از ممارست در فنون ادب در علوم متداول زمان خود دست داشته
است. در اشعار وی گاهی او از اختر شناسی و احکام نجوم و طب و ریاضیات کاملاً هویداست. (نفیسی، مقدمه ی دیوان انوری : ۴۸)

۳-۵٫ آثار انوری

مهمترین اثر ادبی انوری، دیوان اشعار اوست که قریب به پانزده هزار بیت را شامل می شود. دیوان اشعار وی شامل قصاید، غزلیات و قطعات است. مهمترین قالب شعری و شهرت انوری، قصیده است اما اشعار فکاهی و هزل وی عمدتاً در قالب قطعه سروده شده اند. اما انوری دو اثر دیگر هم بر جای گذاشته است. البشارات فی شرح الاشارات، عنوان اثری است که انوری در تفسیر کتاب الاشارات ابن سینا نگاشته است و رسائلی در عروض و قوافی هم عنوان اثر دیگری است که از این شاعر و اندیشمند نامور به یادگار مانده است. استاد شفیعی کدکنی، کتابی تحت عنوان مفلس کیمیا فروش درباره ی انوری نوشته است.

۳-۶٫ ویژگی های آثار سعدی

برای آثار سعدی ویژگی های بسیاری می توان برشمرد که مهمترین آنها عبارتند از :

۳-۶-۱٫ سهل و ممتنع

سهل و ممتنع به معنی آسان و غیر قابل دسترسی است. اشعار سعدی در عین سادگی و قابل فهم بودن جزء آثاری محسوب می شوند که تنها می تواند زاییده ی ذهن خلاّق شاعری همچون وی باشد.

۳-۶-۲٫ رعایت نکات دستوری به صحیح ترین شکل ممکن